یک روز قبل از شب یلدا، شیدا به من زنگ زد. گفت می خواد شب یلدا رو با ما بگذرونه و کدورت ها را بشوره و..و..  از چند روز قبل خبر داشتم که شیدا می خواد شب یلدا با من آشتی کنه!

من اصلا نمی خواستم آشتی کنم ولی شقی زیرپام نشست و کلی با من حرف زد!  من رو تشویق کرد به این قهر و دشمنی پایان بدم.  زبانی موافقت کردم ولی دلم یک چیز دیگه می گفت. نمی تونستم کارایی رو که اون با من کرده رو فراموش کنم!  به قول نسلون ماندلا : می بخشیم اما فراموش نمی کنیم!   

خلاصه شب یلدا من هندونه رو تزئین کردم. به شکل قلب بریده بودم و پشمک و انار و کلی چیز دیگه...  .  شقایق نتونست شب بمونه و رفت خونه.(خانواده اش نمی ذاشتن شب بیرون بمونه)  خانواده شوهر ثمیلا هم مهمون ما بودند. شیدا طرفای ساعت 9 رسید. جلوی در چنان منو بغل کرد که کم مونده بود بخورم زمین!   رفتیم آشپزخونه و اون شروع کرد به عذرخواهی و توجیه کاراش و این که چقدر دوری از من سخت بوده.

منم ته دلم همین احساس رو داشتم. کم کم گذشته رو فراموش کردیم و شروع به غیبت و بگو بخند کردیم. واسه من یک هدیه آورده بود!

به نظرم می رسید دوباره به خانه آرامش برگشتم. با این که ته دلم صاف نمی شد ولی  سعی کردم دوباره شروع کنم...اما این آرامش موقتی بود!

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم...

شاعر چه خوب میگه من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت...   چه سخت بود عشق ما،چه تلخ بود...فکر می کنین آسونه اونی که دوستش داری رو با دیگران ببینی؟  یه عشق همه سیستم ما رو بهم ریخت.  قصه زندگی ما و عشقمون عین یک کتاب بود که صفحه هاش رو جا به جا چاپ کردند.  شاهزاده جان اینم وقت پا گذاشتن تو زندگی من بود؟  شدی عشق ممنوعه !  هی به حرفم گوش نکردی و رسید به دمش!   و اینطوری شد که "یارم رفت"

کشف دوباره یک ورپریده!!

این وبلاگ شقایق است: شب نشینی در بهشت   سرانجام جستجوهای شبانه روزی بی تا نتیجه داد و وبلاگش در اعماق گوگل کشف شد!  جا پای من گذاشته ورپریده!   خواهشن بعضی ها از این فحش های آبدار که به من می دهند به اون ندن آخه اون که نمیدونه بعضی ها چقدر بی انصاف و بی ادب هستند.

Bita story

(؟؟؟ - 1381)

روز  27 آبان ماه 1381 نوشتن وبلاگم رو آغاز کردم.  قصه بی تا (Bita story)  قصه زندگی من،قصه دختری است که پا به پای وبلاگش بزرگ شد و زن شد. چه سفر ها که نکردم،چه آدمها که ندیدم و چه دوستانی که از دست ندادم.

در ایران،اروپا و آمریکا هر جا که بودم،وبلاگ رو نوشتم. قصه های زندگیم و زندگی دیگران. پست های ایرانم رو  خوانندگان بیشتر دوست دارند شاید چون قلبم تو ایرانه! 

این یکسال اخیر یکی از پیچیده ترین دوره های زندگی من بود. شرحش رو در اینجا نوشتم و خیلی هاشو ننوشتم. بازگشتم از آمریکا (یا به قول اینجایی ها نظام سلطه!) و عروسی خواهرم  و عشقی که زیر و روی زندگی ام رو کشید. از دست  دادن یکی از قدیمی ترین دوستام،شیدا، که عمر دوستی اش هم سن وبلاگم بود. 

در کنارش اتفاقای خوبی هم افتاد. مدرکم رو ایران تایید کرد و دکتر شدم در کنار از دست دادن شیدا و شهرزادی  دوستی چون شقایق رو پیدا کردم. (پیدا کنید مساحت کلمه "شین " را )

تولد وبلاگم مبااااااااااااااااااااااااااااارک!

صبح یک روز خوب پاییزی ، اسی به من زنگ زد. صداش خسته بود. از اون جایی می شناختمش می دونستم ساعتها رو حرفهایی که می خواد بزنه فکر کرده!  یکم از این حرفا زد که تو اون فشار روانی اون روزها آدم ممکنه خیلی حرفها بزنه و خیلی کارها بکنه!  اندازه یک صفحه A4 حرف زد که معنی اش این بود: منو ببخش!  منم گفتم: نمی خوام بی رحم باشم ولی پلهای بین ما خراب تر از اونه که حتی بشه گفت ببخشید. من حاضر نیستم دوباره به اون هزار توی بی پایان برگردم.     اسی کلافه کلافه بود ازم پرسید: چرا شقایق رو به من معرفی کردی و چرا گرفتیش بی انصاف؟  (با لحن بهروز وثوقی خوانده شود!)   خواستم بگم من چیکاره بیدم؟   ولی با خودم گفتم بذار تا ته اعماقش بسوزه!!  جوابش رو ندادم و گفتم اگه کاری نداری من قطع کنم 

اسی یکی از خوبی هاش این بود به آدم حس بهروز وثوقی می داد. اون موقع منم فکر می کردم گوگوشم    به شقایق ماجرا رو تعریف کردم. گفت: عشق گوگوشی ها!   گفتم: نه! به نظرم هر پسر ایرانی به جای کودک درون یک ممل آمریکایی درون داره و هر دختر ایرانی یک گوگوش درون!    شقایق از خنده غش کرد بی تربیت!

بیا قسمت کنیم تنهایی مونو با هم...

شقایق یک ساعت درباره رو راست بودن مقدمه چینی کرد. منم گفتم چی میخواد بگه؟ سرانجام اعتراف کرد. وبلاگ من رو کشف کرده و همش رو خونده!    تا صبح مشغول خوندن بوده و صبح هم خواب مونده!!   شقایق گفت: اگه جلوم نبودی باور نمی کردم می گفتم تخیلات یک نفره و یا طرف پسره عقده ای است!     بعد آب دهنش رو قورت داد و گفت: منم جوگیر شدم و یک وبلاگ درست کردم! بعد گفت حالا نوبت تویه که وبلاگ من رو پیدا کنی!     میگم این چه ربطی به روراستی داشت؟   میگه دیدن قیافه پر از سوالت حال میده!!

زنگها برای که به صدا در می آید؟

اولین کسی که بهم زنگ زد،نازگلی بود!  تعجب کردم. خود شیدا زنگ زده بود و گلی رو که خورده بود رو بهش گفته بود. نازگل هی می پرسید: تو حالت خوبه؟    یکم از شیدا بد گفت و بعد گفت: من فکر نمی کردم شیدا این کار رو با تو بکنه!    خب من خودمم باورم نمی شد!  من و شیدا سالها با هم بودیم. این اواخر کم کم داشت رو تصمیمات من تاثیر می گذاشت. (کمربند سیاه در سنگ صبوری گرفته بود!!)

شیدا یکی دوبار زنگ زد. برنداشتم. اس ام اس هاش پشت هم می اومد. دلایل و توجیهاتی رو نوشته بود که به نظرم خودشم اعتقادی بهشون نداشت.

فردا صبح شماره شقایق رو موبایلم که ظاهر شد،تعجب کردم. می خواست من رو ببینه!    گفتم:  شقایق جان این روزها همه من رو می خوان ببینن! حوصله  شوک های بیشتر رو ندارم.       شقایق گفت:  من همه چی رو شنیدم...میدونم!   ناراحت شدم و گفتم: Good for you!   گفت:  می خوام باهات حرف بزنم..واسه یک درد مشترک!      اول 25 تومنی ام نمی افتاد!   I'm sorry whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat????

شقایق 

شقی در خانه ماجرایش را که بسیار طولانی بود را برایم تعریف کرد. گاه می خندیدیم،گاه گریه می کردیم. در یک نوبت جدا من قصه اش را در وبلاگ می گذارم. دلم برایش کلی می گرفت، طفلکی سالها زخم فریبش را دل نگه داشته بود.

اول فکر کردم از من می خواهد با اسی در این باره حرف بزنم و یا نظر من را بداند ولی... شقی با اسی بهم زده بود. شاید به نظرش رسیده بود،ممکن است مشابه این سناریو برای او هم اتفاق بیافتد. (که نتایجش خیلی دردناک تر از مال من می شد)   من دلیل تصمیمش را تا امروز نپرسیدم.    

برای من که سالها عادت به معاشرت با شیدا و نازگل داشتم،شقایق تازگی داشت. چون شیدا و نازگل و زنده یاد زیبا از اوایل دوره دانشگاه با من بودند و از جیک و پوک هم خبر داشتیم و در تمام ماجراهای هم شریک بودیم.    شقایق هر روز به من زنگ می زد و  هر جوری شده من رو از خونه بیرون می کشید.

شب ها با نازگل چت می کردم. حال و روز شیدا رو برام تعریف می کرد. برای نازگل هم یکم سخت شده بود. اونم عادت کرده بود ماجراهای ما رو بشنوه. حالا شیدا تنها شده بود و معلوم نبود چیکار می کنه و فقط به نازگل غر می زد.  من هم حاضر نبودم چیزی درباره شیدا بشنوم. بیچاره وسط ما دو تا مونده بود!! (چون با هر دوی ما دوست بود)   نازگل خیلی به شقایق شک داشت و می گفت بهش اعتماد نکن!  

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا!

ثمیلا (خواهر ناتنی ام)  ماجرای اسی رو فهمید. من رو تا مرز شهادت دعوا کرد!!  می گفت: من نگفتم به اسفندیار زیاد نزدیک نشو؟  من نگفتم نذار کار به آبروریزی بکشه؟  من نگفتم...     منم عین یک بره بیگناه بهش نگاه می کردم و هیچی نمی گفتم.    آخرشم از اون جمله ها گفت که بهترین وصف حال ما بود. گفت: عشقت خیلی زهرماری بود!!   (رو این زهرمار سه تا تشدید بذارید!!)     البته شقی یه بار گفت: به نظرم از اون عشق های تو قصه هاس که دردو آه و اشک آدم رو در میاره،شیرینیش به همین پیچیدگی اش است!.